...僕の世界...

มาอัพแล้วค่ะ วันนี้ฝนก็ตกอีกแล้ว

แอบเบื่อเอาเป็นว่า...ปล่อยความเบื่อทิ้งไปแล้วมาดูคนสวยๆกันดีกว่า คิกๆ

ขอบอกก่อนว่านี่ไม่ได้ลำเอียงนะคะ (แค่แทบจะไม่มีรูปคนอื่นเลยแค่นั้นแหละ)

และแก้วต้องตัดใจเป็นอย่างมากที่จะคัดรูปออกมาจาก 40 กว่ารูปที่แคปมา เฮอะๆ

ไปดูกันเถอะค่ะ

เปิดเรื่องมาคุณแรมโบ้ก็อวดอ้างทันที

น้องฮายาโตะของเราก็เริ่มทนไม่ได้

โวยวายว่าแบบทั้งเจ้าบ้าเบสบอลทั้งเจ้าวัวบ้าก็ผ่านการทดสอบแล้ว

แต่ทำไมมือขวาอย่างเธอถึงยังไม่ได้รับการทดสอบเสียที น้องฮายาโตะเธอจึง...

เริ่มทะเลาะกับสิ่งที่มองไม่เห็น ทะเลาะกับคุณย่าจีผ่านอากาศนั่นเอง

ยังโวยวายไม่เลิก

ยามะก็บอกให้น้องใจเย็นๆ (ดูจากสายตาน้องฮายาโตะคงจะเชื่อที่ยามะพูดมากกกกกกก)

หลังจากนั้นยามะกับน้องก็ขอตัวกลับ

และระหว่างทางที่น้องฮายาโตะกำลังกลับบ้านนั่นเอง...

(โอ๊ย...เจ็บแทน)

ไปเดินชนพวกอัธพาลเข้าจนมีเรื่องกัน

และแน่นอนว่า...น้องอัดพวกมันเละ เฮอะๆ

ย่าจีแอบมองอยู่ตลอดเวลา...

เช้าวันต่อมาน้องก็ออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปฝึก

พอเรียกอุริออกมา เจ้าเหมียวก็ดันไม่สนใจ

กระโดดเข้าพงไม้ไปซะงั้น น้องเรารึก็ลงทุนคลานตามเข้าไปหา

ระหว่างนั้นเจ้าอุริก็ออกมานั่งจ๋องอยู่ข้างๆอาจารย์ฟงเรียบร้อยแล้ว

แต่...

ถ้าน้องฮายาโตะกำลังหาเจ้าอุริแล้วนี่คือ...

ถูกค่ะ...นี่คือคุณย่าจีนั่นเอง

ส่วนน้องเราก็เละอยู่นี่ ตามหาเจ้าอุริหลอกๆที่โดนอาจารย์ฟงปาก้อนหินไปทางโน้นทีทางนี้ทีถ่วงเวลาเอาไว้

ทางด้านคุณย่าจีที่กลายเป็นน้องก็ไปโรงเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเสียงและนิสัยที่ดูอารมณ์เย็นขึ้น

ทำเอาสึนะอดสงสัยไม่ได้ว่า โกคุเดระคุงแปลกไป

ปู่จีอ็อตโต้ออกมาเป่าหูสึนะ ฮ่ะๆ

...สอนเลขให้กับรุ่นที่สิบ...

(อย่ายิ้มแบบนี้ได้ไหม อ๊ากกกกกกกกกกกก)

(ดูไม่เหมือนน้องจริงๆแหะ)

คาบพละ...เตะบอล

ไอ้เจ้านี่ดันอยู่ทีมตรงข้ามซะงั้น จะเข้าสกัดน้องแล้ว

คิดว่าจะทำได้เหรอ? เฮอะๆ  (สุดยอดจริงๆ)

แล้วลูกก็กระดอนไปโดนสึนะแล้วเด้งเข้าประตูไป (ได้ความดีความชอบไปนะรุ่นที่สิบ)

สึนะก็ยังสงสัย ปกติโกคุเดระคุงต้อง...

โวยวายใส่ทุกคนแล้ว...

น้อง : เชิญเตะเลยครับรุ่นที่สิบ

โกคุเดระคุงแปลกไป (แล้วทำไมต้องแคปช็อตนี้มา...?)

ส่วนน้องฮายาโตะตัวจริงน่ะเหรอ...

นึกว่าแมวตัวอื่นเป็นอุริเลยไปดึงหางมันเข้า

ก็เลยกลายเป็นแบบนี้แล...

ขนาดอุริยังต้องถอนหายใจ เฮอะๆ

ในที่สุดอาจารย์ฟงก็เฉลย

อีกด้านหนึ่งคุณย่าจีที่ปลอมเป็นน้องกับสึนะกำลังเดินกลับบ้านแต่ระหว่างนั้น...

อันธพาลที่มีเรื่องกับน้องเมื่อวานก็เข้ามาหาเรื่องพร้อมพวกที่มากกว่าเดิม

แน่นอนว่าคุณย่าในคราบน้องก็จัดการเสียอยู่หมัดเพื่อที่จะปกป้องรุ่นที่สิบ

และแล้วน้องฮายาโตะตัวจริงเสียงจริงก็มา (ว๊ากกกกกกกก โกคุเดระคุงมีตั้งสองคน : สึนะ)

น้อง(ตัวจริง)ก็เลยบอกไปว่านั่นน่ะคือผู้พิทักษ์วายุรุ่นแรก G

คุณย่าจึงกลับไปเป็นตัวเอง

แล้วถามสึนะว่า...

วันนี้ที่อยู่ด้วยกันทั้งวันน่ะรู้สึกยังไง

ทางด้านสึนะก็ตอบว่า รู้สึกว่าน่าเชื่อถือแล้วก็สามารถช่วยเหลือสึนะได้

ย่าก็ถามต่อว่าไม่เหมือนกับปกติใช่ไหมล่ะ

ทำให้น้องถึงกับสะอึก

ย่าเลยบอกไปว่าน้องน่ะไม่เหมาะสมทั้งที่จะเป็นผู้พิทักษ์แห่งวายุและมือขวาของสึนะเลย

ให้คืนแหวนให้สึนะแล้วก็กลับอิตาลีไปซะ

(โฉมหน้าคนสวยใจร้าย ฮ่ะๆ โดนยิง)

สึนะเลยค้านขึ้นมาว่าไม่ได้หรอกเพราะถ้าไม่นับเรื่องผู้พิทักษ์หรือว่ามือขวา

โกคุเดระคุงก็เป็นเพื่อนคนสำคัญ

ย่าก็เลยถามกลับไปว่าให้หมอนี่เป็นผู้พิทักษ์แห่งวายุดีแน่แล้วเหรอ

แน่นอนว่าสึนะต้องบอกว่าใช่

แม้ว่ามันจะเป็นมือขวาที่ไม่สมบูรณ์แบบน่ะนะ

เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกันหรอก

น้องฮายาโตะเลยโพล่งออกมาว่า

ถึงจะไม่ได้รับสืบทอดแต่น้องก็สัญญาว่าจะคอยปกป้องรุ่นที่สิบตลอดไป

แล้วน้องก็บอกกับย่าว่าน้องจะทำอย่างแน่นอน นี่คือการตัดสินใจของน้อง

ด้วยแววตามุ่งมั่นแบบนี้นั่นเอง

ในที่สุดน้องจึงสามารถผ่านการทดสอบได้

เพราะการทดสอบของย่าจีคือ

เหมือนกับเป็นการทดสอบสัญญาที่แน่นแฟ้นระหว่างบอสกับมือขวา (น่าจะประมาณนั้นถ้าเค้าฟังไม่ผิดนะ ฮ่ะๆ)

เห็นย่าบอกประมาณว่าน้องจะไม่สามารถเป็นมือขวาได้หากไม่ได้รับความเชื่อใจจากบอส

และเมื่อได้รับความเชื่อใจจากบอสแล้วก็จะสามารถชนะศัตรูได้เสมอ (เหมือนย่าอ่ะนะ?)

กำจัดศัตรูด้วยการโจมตีที่รุนแรงและไม่หยุดหย่อนเพื่อปกป้องเพื่อนด้วยทุกสิ่งที่มี

นั่นแหละคือผู้พิทักษ์แห่งวายุ

(ย่าพูดยาวมากกกกกกกกกกกกก ดูสายตา...)

น้องเองก็เข้าใจถึงหน้าที่นั้น

เป็นแกนหลักของการโจมตี ราวกับพายุคลั่งที่ไม่เคยหยุดพัก (กรี๊ดดดดดดดดด เท่โฮกกกกกกกกก)

ย่า : ถูกแล้ว อย่าลืมซะล่ะ

น้อง : อืม

และแล้วน้องก็ได้รับตราของการสืบทอดไป

แล้วย่าจีก็หายไป อุริถึงกับเศร้า

ส่วนน้องก็โวยวายไหงนายรักหมอนั่นมากกว่าฉันล่ะ (น้องก็ยังเป็นน้องอ่ะนะ)

ตัดไปที่ย่ากำลังยืนโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่หน้าศาลเจ้านามิโมริ

(ทุกคนอาจจะรอใครบางคนอยู่แต่...เสียใจไม่ใช่ปู่อาซารินะคะ)

แต่เป็น...

คุณปู่จีอ็อตโต้ (หล่อโฮกกกกกกกกกกกกกกก)

ก็ยืนย้อนอดีตกันไป ฮ่าๆ

ตัดไปในวันต่อมาน้องฮายาโตะอารมณ์ดีเชียวจนยามะทัก

น้อง : ก็แหมรุ่นที่สิบยอมรับฉันในฐานะมือขวาแล้วนี่...

สึนะ : ฉันแค่พูดว่าเป็นเพื่อนเองนะ (เหงื่อตก)

ในที่สุดตอนนี้ก็จบลงค่ะ โอ๊ย........เหนื่อยจังเลย ฮ่าๆ

อืม...เริ่มเข้าใจขึ้นมาแล้วแหละค่ะว่าทำไมชื่อของตอนนี้ถึงเป็น

วายุที่สงบนิ่ง คุณย่าจีนิ่งจริงๆ ดูเป็นคนอารมณ์เย็นๆและก็ดูมีเหตุผลกว่าน้องเยอะ

แต่ก็คิดว่าเวลาสู้ก็คงนะ ก็ถูกเปรียบเป็นดั่งพายุที่โหมกระหน่ำเลยนี่เนอะ

น้องฮายาโตะเนี่ยอารมณ์ร้อนจริงๆ โวยวายตลอด แต่ก็น่ารักตลอด เฮอะๆ

สรุปย่ากับหลาน หนูเลือกไม่ได้ ขอสองนะคะ คิกๆ

เอาแแหละไปดูสึนะผู้กำจัดปีศาจกันต่อก่อน

เจ้ามนุษย์เหมียวโกคุน่ารักมากๆเลย ไปดูกัน

มาถึงตอนแรกก็ตบตีเค้า

แต่แล้ว...

ไหงทำหน้าแบบนี้ล่ะลูก...

โธ่...ที่แท้ก็เจอปลานี่เอง

ดู๊ดู กลิ้งไปกลิ้งมาน่ารักเชียว

อ๊ากกกกกกกกกกกกก ไม่ไหวแล้ว

อยากได้มาไว้บ้าน เหมียวๆ

หยุดน่ารักสักวินาทีได้ไหม คนหน้าคอมจะตายแล้ว เฮอะๆ

และเมื่อพระจันทร์หายไป

หูหายหางหด ฮ่าๆ

น้องบอกว่าจะขอติดตามสึนะไป เพราะสึนะเป็นคนแรกที่ให้ปลากับน้อง

ไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ วิญญาณหลุดไปกับความน่ารัก ยิ้มนั่น...

และนี่คือพรีวิวในตอนหน้าค่ะ

ใครรอคุณฮิบาริอยู่...ท่านประธานมาแล้วนะคะ

...คุณหลาน...

...คุณปู่ หรือ คุณย่า(?)...

ตอนหน้า

เป้าหมายที่ 183 เมฆาที่ล่องลอย พบกันนะคะ

วันนี้เบี้ยวตอบเม้นต์ ขอโทษด้วยนะคะ

เอาเป็นว่าพบกันตอนหน้า 

Bye-B See You Again & Again!!!!!!!!

edit @ 1 May 2010 15:45:38 by P@t_ti13

edit @ 3 May 2010 18:41:46 by P@t_ti13